Powiat giżycki w ujęciu geograficznym położony jest na obszarze trzech mezoregionów: Wielkich Jezior Mazurskich (największa część), Pojezierza Ełckiego oraz w niewielkim stopniu Pojezierza Mrągowskiego¹.
Na terenie powiatu znajduje się ponad 150 jezior, w tym najbardziej znany kompleks jezior Mamry i Niegocin. Liczne połączenia jezior kanałami tworzą szlak wodny o niepowtarzalnym uroku. Wielkie Jeziora Mazurskie to bogactwo wielu gatunków zwierząt i wyjątkowa atrakcja przyrodnicza. Na terenie powiatu giżyckiego istnieje kilka rezerwatów przyrody. Do najcenniejszych rezerwatów występujących na terenie powiatu giżyckiego należą rezerwaty: Borki, Spytkowo–Torfowisko, Wyspy na jeziorze Kisajno, Jezioro Kożuchy, Perkuny, Jezioro Dobskie, Głazowisko Fuledzki Róg, Bagna Nietlickie oraz Staświńskie Łąki².
Powiat giżycki należy do jednego z ostatnich w Europie obszarów o dominującym udziale naturalnych cech przyrodniczych, krajobrazowych i kulturowych. Wyjątkowe walory środowiska przyrodniczego sprawiły, że tereny te znalazły się w granicach obszaru funkcjonalnego „Zielone Płuca Polski”.
Powiat giżycki jest drugim w województwie pod względem zasobów wód powierzchniowych. Jeziora zajmują łączną powierzchnię 23.986,6 ha, co daje średni wskaźnik w wysokości 11,89% (wyższy w województwie występuje jedynie w powiecie mrągowskim - 13,75%). Są to zbiorniki różnych kształtów i wielkości: od wielkich zbiorników wodnych po maleńkie, rozsiane w licznych zagłębieniach terenu oczka (jeziora o średnicy do 60 m), od długich jezior rynnowych po wielkie jeziora morenowe. Poważnym problemem jest stan czystości wód. Spośród 23 przebadanych zbiorników, żaden nie kwalifikuje się do I klasy czystości. Do klasy II i III zaliczono po 10 jezior, zaś trzy jeziora: Jagodne, Grajewko i Miłkowskie posiadają wody pozaklasowe. Taki stan jest wynikiem działalności rolniczej na terenach przyjeziernych, braku kanalizacji na terenach osadniczych i rekreacyjnych. Potrzebny jest, zatem dalszy monitoring oraz badania dotyczące możliwości poprawienia jakości wód powierzchniowych.
Idealnym uzupełnieniem jezior i dodatkowym walorem turystyczno-rekreacyjnym powiatu giżyckiego są liczne lasy³. Lesistość powiatu giżyckiego jest niższa od średniej w województwie warmińsko-mazurskim, jest to jednak spowodowane znacznym udziałem wód powierzchniowych. Dominującym typem są lasy iglaste. Ważnym zasobem przyrodniczym jest Puszcza Borecka (jedyna w regionie pozostałość lasu pierwotnego).
Krajobraz młodoglacjalny chroniony jest przez 5 obszarów chronionego krajobrazu, zaś dla zachowania najciekawszych i najcenniejszych obiektów przyrodniczych utworzono na terenie powiatu 9 rezerwatów. Na podkreślenie zasługuje planowane włączenie do europejskiej sieci Natura 2000 dwóch obszarów: Ostoi Boreckiej i jeziora Dobskiego. Pierwszy obszar chroni duży kompleks leśny z położonymi na jego terenie jeziorami, drugi zaś - duże jezioro, będące ostoją wielu cennych gatunków ptaków.

Gmina Orzysz – część powiatu Piskiego, w której skład wejdzie Pętla Mazurska położona jest w południowo- wschodniej części województwa warmińsko-mazurskiego. Jej zachodnią granicę stanowi największe w kraju jezioro Śniardwy zwane "Mazurskim Morzem", wschodnią jeziora: Wylewy, Druglin i Lipińskie. Gmina ma charakter typowo rolniczy. Ponad połowę jej powierzchni pokrywają lasy, a 21 jezior znajdujących się na jej terenie stanowi 10% obszaru. Przyroda zachowała tu nieskażone bogactwo naturalne m.in. największe torfowisko na Pojezierzu Mazurskim o nazwie Bagno Nietlice. Spotykamy tam wiele rzadkich gatunków zwierząt i roślin, a także prawdziwe królestwo ptaków. Oprócz tego miłośnicy przyrody mogą wybrać coś dla siebie z szerokiego wachlarza ofert terenów atrakcyjnych przyrodniczo, wśród których wymienić można chociażby: Rezerwat Ornitologiczny Czapliniec, Jezioro Rząśniki, torfowisko pod Danowem, bory bagienne koło wsi Drozdowo, Rezerwat jeziorko koło Drozdowo, ostoja cietrzewia poligon Orzysz.
Gmina Orzysz położona jest we wschodniej części Pojezierza Mazurskiego. Pod względem przynależności geograficznej, większa jej część należy do mezoregionu Kraina Wielkich Jezior Mazurskich.
Ziemia Orzyska kryje w sobie wiele skarbów. są wśród nich osobliwości przyrodnicze, chronione, rzadko spotykane w Polsce gatunki  roślin i zwierząt. Krajobraz, ukształtowany przez lądolód i człowieka urzeka swoim zróżnicowaniem. Duża ilość jezior, zabagnień, wzniesień oraz obniżeń polodowcowych, łączą się tutaj w harmonijną całość, zapierającą dech w piersiach.

¹Kondracki J., 1972. Polska północno-wschodnia. Wyd. PWN Warszawa.

²Za Regionalną Dyrekcją Lasów Państwowych w Białymstoku

³Materiały informacyjne Starostwa Powiatowego w Giżycku.

Możliwości rozwojowe turystyki regionu zależą od wielu czynników:

1. Uwarunkowań przyrodniczych, które przedstawiają się wyjątkowo korzystnie na tle województwa warmińsko-mazurskiego.
2. Dostępności obszaru, która jest z punktu widzenia układu drogowego dość duża. Układy nadrzędne, czyli drogi krajowe zapewniają możliwość szybkiego dotarcia z odległych nawet regionów, przy spełnieniu warunku dobrego stanu technicznego dróg. Jednakże ten drugi warunek nie jest spełniony, ponieważ cały system komunikacyjny wymaga gruntowej modernizacji. Z badań prowadzonych wśród turystów zagranicznych (szczególnie niemieckich) wynika, że ich zainteresowanie pobytem na Mazurach jest ogromne. Najczęściej wymienianą barierą jest jednak według nich słaba dostępność oraz wiążące się z tym niebezpieczeństwo poruszania się po drogach regionu Warmii i Mazur, które należą do najniebezpieczniejszych w Europie wschodniej.
3. Chłonności obszaru mierzonej m.in. nakładami na ochronę środowiska, rozbudową niezbędnej infrastruktury, w tym szczególnie kanalizacyjnej. Bez spójnego systemu oczyszczania obszaru musi dojść do sytuacji, gdy nadmierny rozwój turystyki spowoduje utratę cennych walorów przyciągających wypoczywających na dany teren. W przypadku powiatów mazurskich badany system kanalizacyjny odznacza się dużą nierównomiernością i natężeniem występowania w stosunku do sieci wodociągowych. W niektórych rejonach są to nawet ilości szczątkowe, dlatego stwierdzić należy, że jest to kolejna bariera rozwojowa turystyki.
4. Poziomu ilościowego i jakościowego bazy noclegowej. W powiecie giżyckim spada ilość miejsc noclegowych, szczególnie w obiektach niższych kategorii, co niewątpliwie jest skutkiem przemian gospodarczych  i społecznych. Wzrasta natomiast standard obiektów i poziom ich wykorzystania. Rozmieszczenie bazy noclegowej staje się bardziej równomierne i jest to proces prawidłowy i dość szybki, jak na Polskie warunki. Sytuacja turystyki w powiecie na przestrzeni ostatnich lat rysuje się gorzej niż w województwie warmińsko-mazurskim, ale wynika to z faktu zbytniej rozbudowy jej w czasach gospodarki scentralizowanej i niedostosowania do standardów obowiązujących obecnie. Stwierdzić jednak należy, że pomimo obserwowanej recesji ciągle jest to jeden z czołowych obszarów pod względem rozwoju usług turystycznych i należy jak najszybciej zahamować tendencje spadkowe.